SiTBB - System informacji turystycznej Bielska-Białej i powiatu bielskiego
 
Wybierz gminę:


O Nas
Przyroda

Parki krajobrazowe w powiecie bielskim
Parki krajobrazowe w powiecie bielskim
Szczyrk park 3240 ha otulina 667ha Park Beskidu Śl.
Buczkowice park 45ha otulina 500 ha Park Beskidu Śl.
Jasienica otulina 980 ha Park Beskidu Śl.
Jaworze park 1100 ha otulina 940 ha Park Beskidu Śl.

Kozy park 1050 ha otulina 182 ha Park Beskidu Małego

Porąbka park 3460 ha otulina 1800 ha Park Beskidu Małego
Wilkowice park 960 ha otulina 500 ha Park Beskidu Śl.; park 840 ha otulina 520 ha Park Beskidu Małego

Razem powiat bielski: parki Beskidu Śl. – 5345 ha, otulina 35870 ha; parki Beskidu Małego – 5350 ha otulina 2502 ha

Park Krajobrazowy Beskidu Śląskiego
Park Krajobrazowy Beskidu Śląskiego został utworzony w 1998 r. Położony on jest w południowej części województwa śląskiego na obszarze gmin: Bielsko-Biała, Brenna, Buczkowice, Goleszów, Istebna, Jaworze, Lipowa, Milówka, Radziechowy Wieprz, Szczyrk, Ustroń, Węgierska Górka, Wilkowice i Wisła. Powierzchnia ogólna Parku wraz z otuliną wynosi 60905 ha, w tym powierzchnia samego Parku 38620 ha. Park obejmuje głównie tereny leśne Beskidu Śląskiego. Na południu w pobliżu przejścia granicznego w Jasnowicach jego granica dochodzi do górnego odcinka rzeki Olzy, na północy do linii Górki Wielkie - Bielsko-Biała (Mikuszowice Śląskie), na zachodzie do zboczy góry Ostry oraz do miejscowości Węgierska Górka na wschodzie. Otulina obejmuje zurbanizowane tereny ciągnące się wokół Parku pasem 1- 5 km, aż do granic państwa.
Park utworzono w celu zachowania i upowszechnienia wartości przyrodniczych, krajobrazowych i kulturowych Beskidu Śląskiego, w warunkach racjonalnego gospodarowania. Wartości przyrodnicze to przede wszystkim lasy wraz z całym bogactwem flory i fauny. Najcenniejsze fragmenty drzewostanów o charakterze naturalnym objęte są ochroną rezerwatową.
Całkowita powierzchnia leśna Parku (bez otuliny) wynosi 33771 ha tj. około 87,4% powierzchni ogólnej. Pierwotnie lasy zajmowały prawie całą powierzchnię Beskidu Śląskiego. Obecnie piętro pogórza do wysokości około 500m npm zajmują uprawy polowe i tereny zurbanizowane. Pozostały tylko niewielkie fragmenty łęgów (lasy olszowo-jesionowe i jesionowo-wiązowe) i grądów (lasy lipowo-grabowe). W piętrze regla dolnego miedzy 500-1000m npm potencjalnym typem roślinności są buczyny z domieszką świerku, jodły i jaworu. Obecnie na siedliskach tych panują świerczyny wtórnego pochodzenia. Partie szczytowe powyżej 1000m npm to regiel górny z dominującym tu wysokogórskim borem świerkowym.
Lasy Beskidu Śląskiego narażone są na różnego rodzaju i pochodzenia zanieczyszczenia atmosferyczne. Oprócz działania bezpośredniego czynniki te oddziaływują pośrednio poprzez zmniejszenie systemu odpornościowego drzew. Szczególnie zagrożone są drzewostany położone najwyżej oraz sztuczne monokultury świerkowe.
Pomimo tych zagrożeń lasy Beskidu Śląskiego cechują się bardzo dużą zasobnością, która w drzewostanach świerkowych przekracza nieraz 1000 m3/ha. Roczne przyrosty drewna osiągają około 5,5 m3/ha. W Nadleśnictwach Ustroń i Wisła występuje świerk istebniański – ekotyp cechujący się najlepszymi w Europie parametrami wzrostowymi i odpornościowymi.

Park Krajobrazowy Beskidu Małego
Park Krajobrazowy Beskidu Małego został utworzony rozporządzeniem Wojewody Bielskiego w 1998 r. Powierzchnia Parku wynosi 25 770 ha, a położony jest na terenie gmin: Andrychów, Bielsko-Biała, Czernichów, Gilowice, Kozy, Łękawica, Łodygowice, Mucharz, Porąbka, Stryszawa, Ślemień, Wadowice, Wilkowice, Zembrzyce i Żywiec.
Wokół parku utworzono strefę ochronną o powierzchni 22 253 ha obejmującą poza powyższymi gminami również Suchą Beskidzką.
W Beskidzie Małym występują tylko dwa piętra roślinne, piętro pogórza i piętro regla dolnego. Granica między nimi przebiega na wysokości ok. 550 m n.p.m.
Niegdyś przeważały tu jodła i buk, występowały również fragmenty lasów cisowych. W XIX wieku na miejsce lasów mieszanych zaczęto wprowadzać szybko rosnące monokultury świerkowe. Obecna struktura drzewostanów to około 55% świerka, 30% buka, 10% jodły, 2% modrzewia i 2% inne.
Piętro pogórza jest w przeważającej części odlesione oraz wykorzystywane pod uprawę roli.W dolinach rzek i potoków dominują łąki i pola uprawne oraz zabudowa zagrodowa. Naturalne zbiorowiska roślinne zachowały się głównie w otoczeniu licznych wąwozów i na stromych zboczach. Panują tu dwa zespoły leśne: grąd oraz buczyna karpacka. Grąd, kiedyś szeroko rozpowszechniony, obecnie występuje w postaci nielicznych płatów. Na stokach o wystawie północnej często spotkać można buczynę karpacką schodzącą tutaj do wysokości 420 m n.p.m.
Piętro regla dolnego pokryte jest niemal w całości zwartym drzewostanem poprzerywanym jedynie licznymi, zarastającymi polanami. Zbiorowiska leśne są dość znacznie przekształcone przez gospodarczą działalność człowieka. Kiedyś dominowała tu buczyna karpacka oraz jedliny, obecnie zaś przeważają sztuczne świerczyny.

Rezerwaty przyrody

„Rotuz” 28,17 (8,46 w powiecie bielskim) Zabrzeg Torfowisko wysokie oraz fragment boru bagiennego.
„Morzyk” 11,47 Grodziec Śląski Wielogatunkowy las grądowy, buczyna karpacka z pomnikowymi okazami buka.
„Dolina Łańskiego Potoku” 46,89 Grodziec Śląski Zbiorowiska łęgowe: podgórski łęg jesionowy oraz nadrzeczna olszyna górska z licznymi stanowiskami ciemiężycy zielonej oraz miejscem rozrodu płazówi gadów.
„Buczyna na Zasolnicy” 16,65 Porąbka Fragment starodrzewiu buczyny karpackiej regla dolnego.